Noc Kupały

Prasłowiańskie, pogańskie święto obchodzone pierwotnie pomiędzy 20-22 czerwca w czasie przesilenia letniego. Noc Kupały jest świętem apoteozy życia.
To celebracja czasu, kiedy słońce świeci najdłużej dając najwięcej ciepła i energii, ujawniając swoją cudowną moc dla świata ludzi, zwierząt i roślin stymulując i pobudzając do życia. Emanacją tego była miłość i jej wymiar namacalny – płodność. Wykorzystywane w czasie celebracji dwa główne elementy -przeciwstawne żywioły ognia i wody – wyznaczały bieguny w których człowiek funkcjonuje jako część przyrody i w których musi się odnaleźć . Święto miało rozbudowany ryt z bogatą ilością atrybutów o symbolicznym znaczeniu. Forma była różna, w zależności od regionu, ale wszędzie dominantem był ogień i woda. Puszczane na wodzie wianki z traw i kwiatów, płonące ogniska, rytualne zabawy, mantryczne śpiewy wprowadzały magiczny charakter.
Święto to miało jeszcze dodatkowy wymiar – wprowadzało jednorazową dyspensę od norm i zakazów społecznych. W tę noc wszyscy powracali do swojej pierwotnej natury, byli wobec siebie równi i wolni. Nagość i nieskrępowanie było tego wyrazem, także znakiem prokreacyjnego, życiodajnego charakteru święta.

W czasach chrześcijańskich zwalczano pogańskie rytuały, w tym i Kupal Nockę. Być może ze względu na pozytywny i witalny wymiar święta trudno je było jednak wykorzenić. Z czasem zostało więc zaanektowane przez kościół transformując w stronę święta religijnego o chrześcijańskich podstawach związanych z wigilią św. Jana Chrzciciela.
Od tego momentu jest obchodzone 23 czerwca przez katolików i 6 lipca przez świat chrześcijaństwa wschodniego operującego kalendarzem juliańskim